28 Σεπτεμβρίου 2021. Μία συμφωνία για όλη την Ευρώπη.

 


  Σήμερα η Ελλάδα δεν υπέγραψε απλά σύμβαση για νέα μέσα, υπέγραψε την υποχρέωση της να αναλάβει κεντρικό ρόλο στη διευθέτηση Ευρωπαϊκών ζητημάτων στις θάλασσες της Αν. Μεσογείου. Μπορεί αυτό να φαίνεται υπερβολικό για μία χώρα που δεν ξέρουμε ακόμα αν πράγματι έχει βγει απο την οικονομική κρίση, αλλα δε πρέπει να ξεχνάμε και την κρίση ασφαλείας που βίωσε η ΕΕ τα τελευταία χρόνια. 

 

 Στη δεκαετία του 2010 ο πόλεμος εμφανίστηκε και πάλι στα σύνορα της Ευρώπης, με τα αποτελέσματα να είναι η αποσταθεροποίηση, οι μεταναστευτικές ροές και τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Αντιδράσεις υπήρχαν πολλές σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, αλλά ήταν η στάση της Ελλάδας στον Έβρο το Φεβρουάριο του 2020, που έδειξε ότι η Ευρώπη έχει όρια και ισχύ.

 

 Τη στιγμή εκείνη η ΕΕ όχι μόνο ήρθε σε επαφή με μία επιχείρηση υβριδικού πολέμου, αλλά αμφισβήτησε στη πράξη τις επιδιώξεις και τις πρακτικές μίας γειτονικής χώρας. Μην ξεχνάμε ότι η διατήρηση σκληρής στάσης είναι πιο εύκολη απέναντι σε αφανή κινήματα παρά σε εδραιωμένα καθεστώτα

 

 Το ιστορικό αυτό όμως, όπως είναι φυσικό, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Ελλάδα έγινε ξαφνικά το αγαπημένο παιδί των Ευρωπαϊκών δυνάμεων και αυτό γιατί δεν είχαν όλες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις τους ίδιους στόχους. Δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι οι εξελίξεις αυτές έρχονται ύστερα απο αλλαγές στη διοίκηση χωρών όπως η Γερμανία και η Ιταλία. Όπως επίσης δε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι η εντατικοποίηση των επαφών με τους Ευρωπαίους εταίρους για ζητήματα Άμυνας και Ασφάλειας γίνεται σε συνδυασμό με τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα. Αν διακηρύσσει κάποιος ότι η Ευρώπη (και η Ελλάδα) έχει σύνορα που φυλάσσονται, καλό θα είναι να έχει και τα μέσα για να αντιμετωπίσει κάθε απειλή, συμβατική και μη.

 

 Και αυτό είναι κάτι που τόνισε σήμερα τόσο ο Έλληνας Πρωθυπουργός όσο και ο Γάλλος Πρόεδρος. Όπως επίσης τόνισαν την ανάγκη η Ευρώπη να αποκτήσει ικανότητες που μέχρι τώρα έχει μόνο το ΝΑΤΟ. Οι Γάλλοι δεν ξεχνούν τις επιχειρήσεις τους στη Λιβύη κατα τη προηγούμενη δεκαετία. Ένα καλά σχεδιασμένο, καθαρά Ευρωπαϊκό εγχείρημα, που τελικά πέρασε στη δικαιοδοσία του ΝΑΤΟ όταν οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν ότι οι δικές του γραμμές υποστήριξης δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός πολέμου.

 

 Και ποιό είναι το μεγάλο ζήτημα; Εξάλλου όλοι οι συμμετέχοντες ήταν μέλη της Βορειοατλαντικής συμμαχίας. Το ζήτημα ήταν ότι απο εκεί που λόγο μέχρι τώρα είχαν μόνο οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις, πλέον οποιοδήποτε μέλος του ΝΑΤΟ μπορούσε να εκφέρει άποψη και να μπλοκάρει ενέργειες που δεν ήθελε να πραγματοποιηθούν. Φανταστείτε λοιπόν, τι μέλλον θα είχε μία Ευρωπαϊκή επιχείρηση στην Αν. Μεσόγειο, για παράδειγμα, αν εν τέλει καλούμασταν να χρησιμοποιήσουμε μεταγωγικά των ΗΠΑ στα πλαίσια του ΝΑΤΟ

 

 Ένας συνδυασμός λοιπόν ανανεωμένης Ευρωπαϊκής πολιτικής θεώρησης και πρακτικών προβλημάτων οδηγεί την Ελλάδα στη πρώτη γραμμή της Ευρωπαϊκής Κοινής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας, η οποία στοχεύει σε μη στρατιωτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις ΕΚΤΟΣ της ΕΕ.


Comments