Υπερ-Ατλαντικές κρίσεις και Γαλλικά υποβρύχια

   Τη προηγούμενη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι η επικείμενη απόκτηση  Γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων από την Αυστραλία είχε καταρρεύσει. Πέραν τούτου, η σύμπραξη Αυστραλίας-Ηνωμένων Πολιτειών-Ηνωμένου Βασιλείου σε ένα κοινό αντι-Κινεζικό μέτωπο ,το AUKUS, φαίνεται να αποτελεί το κερασάκι που επιβεβαιώνει ότι οι Αυστραλοί αλλάζουν τις προτεραιότητες τους και στις συμμαχίες.




 Πέραν του φανερού οικονομικού πλήγματος απο ένα συμβόλαιο των $90 δισ., η κίνηση αυτή έχει και σημαντικές συνέπειες για την Ευρώπη ως σύνολο. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που και η προσεκτική Γερμανία, μίλησε κατά του νέου εγχειρήματος των ΗΠΑ.


 Το κεντρικό κομμάτι του διαλόγου πάνω σε αυτό το θέμα είναι το γιατί και κατα πόσο η Γαλλία παραμερίστηκε σε ένα ζήτημα που σίγουρα θα αφορούσε μία δύναμη σαν και αυτή. Είναι τελικά η Γαλλία η δύναμη που νομίζει ότι είναι ή απλά οι ΗΠΑ δρουν χωρίς να σκέφτονται τους συμμάχους τους;


 Η Γαλλία είναι μία ισχυρή χώρα. Είναι ένα από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και μία πυρηνική δύναμη. Επίσης σημαντική είναι και η Γαλλική επιρροή στην Αφρική. Αν και τελευταία όλο και πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας ως προς αυτή την επιρροή, οι μεγαλύτεροι θεσμοί της ηπείρου και των κρατών αυτής είναι ακόμα συνδεδεμένοι με το Παρίσι. Τέλος δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις “ιδιαίτερες” Γαλλο-Ρωσικές σχέσεις και το γεγονός ότι συχνά ξεφεύγουν από την επιρροή του ΝΑΤΟ ή και των ΗΠΑ.


 Ίσως τελικά οι ΗΠΑ απλά να πραγματοποιούν σχέδια που θεωρούν απαραίτητα για τον περιορισμό του Σινικού κινδύνου. Σίγουρα η Αυστραλία, η οποία επαναλλημένα εδώ και χρόνια διαμαρτύρεται για τον Κινεζικό επεκτατισμό, θα ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμη να συνδυάσει την απόκτηση νέων οπλικών συστημάτων με μία συμμαχία προσηλωμένη σε έναν μόνο εχθρό.


 Γιατί όμως αυτό να ενοχλεί τόσο την Γαλλική ηγεσία; Πέρα από το γεγονός ότι φανερώνει έναν ξεκάθαρο διχασμό μέσα στη Δύση σχετικά με τη διαχείριση του Κινεζικού επεκτατισμού, υπονομεύει και τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα ηνία της οποίας αποσκοπεί να αναλάβει η Γαλλία.


 Μόλις τον Δεκέμβριο του 2020 υπογράφηκε η συνολική συμφωνία για τις επενδύσεις, η οποία αποτελεί προϊόν διαβουλεύσεων που ξεκίνησαν το 2013. Το γεγονός ότι η ΕΕ κατάφερε να πετύχει την είσοδο ελεγχόμενη από την Ευρώπη είσοδο Ευρωπαϊκών κεφαλαίων στην Κίνα δημιούργησε συνθήκες κατάλληλες για την εμβάθυνση των εμπορικών/βιομηχανικών/οικονομικών σχέσεων.


Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ξεκαθαρίσει ότι οι Ευρω-Κινεζικές σχέσεις είναι ιδιαίτερες με κύρια έμφαση τους να είναι η διατήρηση της διεθνούς νομιμότητας και όχι η καταπολέμηση της Κίνας. Φυσικά, προς το παρόν, η συμφωνία αυτή δεν έχει φανεί να μην ισχύει, αλλά ούτε έχει δημιουργήσει δεσμευτικές καταστάσεις και για τις δύο μεριές. Με άλλα λόγια δεν έχει δοκιμαστεί και οι Κινέζοι- οι πιο επίφοβοι όλων- δεν μπορούμε να ξέρουμε πως θα αντιδράσουν. Ίσως και να επιδιώξουν να μετατρέψουν αυτό τον θεωρητικό διχασμό σε πραγματικότητα


 Κλείνοντας πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν εκφράζονται προσωπικές απόψεις και ότι απλώς διευκρινίζονται μερικές ιδιαίτερες καταστάσεις. Όπως οι Γάλλοι θα ήθελαν να πετύχει η ΕΕ μία τέλεια συμφωνία με την Κίνα χωρίς ο ένας να ενοχλεί τον άλλον, έτσι και οι ΗΠΑ θα ήθελαν να πετύχουν τη δημιουργία συνθηκών όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας θα περιοριζόταν όσο περισσότερο γίνεται. 




 Δεν μιλάμε ουσιαστικά για σωστές ή λάθος κινήσεις, μιας και κάθε μεριά, είτε είναι στο ίδιο στρατόπεδο είτε όχι, κοιτάει προς την εκπλήρωση των συμφερόντων του. Γίνεται φανερό όμως ποιός είναι πιο ευάλωτος στις εξελίξεις στη διεθνή σκηνή και ποιός έχει την ικανότητα να “κουνάει” τη σκακιέρα μέσα από τις πράξεις του. 


Comments