Ελλάς 1821-1922. Ας ξανασκεφτούμε την ιστορία μας.

   



Οι δύο αυτές ημερομηνίες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για το ελληνικό έθνος και για πολλούς σηματοδοτούν την αρχή ενός ονείρου- τη δημιουργία κράτους -και το τέλος ενός άλλου- τη Μεγάλη Ιδέα- με το χειρότερο μάλιστα τρόπο. Αυτό που μένει όμως στον ελληνικό λαό, ιδιαίτερα για το 1922 είναι η ήττα και οι καταστροφές.

 Ίσως τώρα, περισσότερο απο ποτέ, μέσα σε ένα όλο και πιο απρόβλεπτο κόσμο πρέπει να εντατικοποιήσουμε τις προσπάθειες μας να αναγνωριστούν τα γεγονότα της καταστροφής του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας για αυτό που είναι, μία γενοκτονία. Ωστόσο πρέπει και να κάνουμε μία ειλικρινή αναδρομή στα χρόνια αυτά, στα χρόνια 1912-1922.

 

Η Ελλάδα μπήκε στον 20ο αιώνα ταπεινωμένη, έχοντας βγεί από τον ατυχή πόλεμο του 1897 αλλά και μία πρόσφατη πτώχευση. Αυτό όμως δεν έπνιξε τον ενθουσιασμό των Ελλήνων που μόλις λίγο καιρό πρίν, το 1881 είχαν δει τα σύνορα τους να μεγαλώνουν και να περιλαμβάνουν πλέον και τη Θεσσαλία. Το Μακεδονικό και το Κρητικό ζήτημα ήταν ακόμα στο προσκήνιο και η ήττα του 1897 απλά οδήγησε σε νέες στρατηγικές προσεγγίσεις και εντατικότερες προσπάθειες για την επίλυση των δύο εθνικών ζητημάτων.

 

Μπορεί στα 1900 η Ελλάδα να ήταν μία σχεδόν κατεστραμμένη χώρα αλλά σε λιγότερο απο 20 χρόνια απέδειξε σε όλο το κόσμο οτι το πνεύμα του λαού και η αποφασιστικότητα της διοίκησης μπορούσαν να φέρουν την χώρα και πάλι στο προσκήνιο των εξελίξεων. 

 

Ας σκεφτούμε απλά την επέκταση των Ελληνικών συνόρων μετά την αρχή του 20ου αιώνα. Πριν τα γεγονότα του 1922 το μικρό Ελληνικό κράτος κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Κρήτη, τη Δυτική Θράκη και το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Αιγαίου. Επίσης πριν το ΄22 ο Ελληνικός Στρατός είχε πατήσει στη Σμύρνη και είχε ξεκινήσει εκστρατεία για τα βάθη της Ανατολίας.

 

Ασχέτως των κυβερνήσεων και των αποφάσεων -πολιτικών ή στρατιωτικών- είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα τον 20ο αιώνα έθεσε τις βάσεις για αυτό που ξέρουμε σήμερα ως Ελληνικό κράτος, αλλά και ένα προηγούμενο που μαρτυρεί τι δύναται να καταφέρει αυτή η χώρα, ακόμα και αν η θέση θεωρείται καταδικασμένη. 

 

Αναγνωρίζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό να παρατηρούμε τις σύγχρονες αντιλήψεις για τα γεγονότα της περιόδου αυτής. Ναι υπήρξε ήττα και καταστροφή, αλλά υπήρξε και η προσάρτηση των περισσότερων απο τα εδάφη που κατέχουμε σήμερα. Ο Ελληνικός στρατός έχασε τον τελευταίο πόλεμο και υποχώρησε και αυτοί που βίωσαν την πραγματική καταστροφή ήταν οι πολίτες, άλλοι αλλοδαποί και άλλοι ημεδαποί, όλοι όμως ένιωθαν βαθιά Έλληνες.

 

Η χώρα, παρα τις όποιες δυσκολίες, όχι μόνο δεν καταστράφηκε αλλά όταν 18 χρόνια μετά κλήθηκε να ξαναπολεμήσει έδωσε και πάλι ένα παγκόσμιο παράδειγμα και τελικά το 1947 προσάρτησε και τα Δωδεκάνησα. Ας θυμόμαστε λοιπόν τι πέτυχε αυτή η χώρα και ας σπάσουμε το μύθο της “μεγαλύτερης καταστροφής”, επιδιώξαμε κάποιους στόχους και πετύχαμε τους περισσότερους απο αυτούς. Δυστυχώς ο άμαχος πληθυσμός ήταν αυτός που υπέφερε, κατά μία έννοια και από τις δυο μεριές, αλλά αυτό δεν πρέπει να αποτελεί το ορόσημο της σύγχρονης ιστορίας μας αλλά το παράδειγμα του γιατί ποτέ ξανά δεν πρέπει να δημιουργήσουμε κενά στις πολιτικές μας. 

Comments