Οι αλλαγές στην αεράμυνα. Έχουμε μείνει πίσω;

  

 


Η μορφή της σύγχρονης αεράμυνας έχει αλλάξει και σε μεγάλο βαθμό η Ελλάδα χάνει την ισχύ της στον τομέα αυτό. Ο συνδυασμός Patriot-TorM1-Hawk δεν πάει παραπέρα. Τι είναι όμως αυτό που μπορεί να κάνει την διαφορά; Ακριβά εξοπλιστικά με ενισχυμένες αντιαεροπορικές δυνατότητες για όλα τα Όπλα ή μήπως νέα διάρθρωση με την στοχευμένη εισαγωγή συγκεκριμένων συστημάτων; 

 

Το 2021 όλα τα όπλα των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ κατέθεσαν αναφορά για τον επιθυμητό προϋπολογισμό του επόμενου έτους. Διαβάσαμε δύο ανάλογες αναφορές από τον στρατό των ΗΠΑ και απο το αμερικανικό Πεντάγωνο. Εστιάσαμε συγκεκριμένα στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων της αμερικανικής αεράμυνας. Μπορεί να φανταζόμαστε ότι με την ανάπτυξη σύγχρονων υπερηχητικών βαλλιστικών πυραύλων, και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες, η αεράμυνα θα περάσει σε δεύτερη μοίρα, αλλά αντιθέτως η αεράμυνα εξελίσσεται αναλόγως.

 

Στην αναφορά του Πενταγώνου διακρίνουμε ότι κατα την αναφορά στην αεράμυνα οι απαιτήσεις τόσο του Ναυτικού όσο και του Στρατού είναι περίπου οι ίδιες. Σημειωτέον, στο κομμάτι αυτό δεν γίνεται αναφορά στο σύστημα THAAD και την αεράμυνα των Πολιτειών αυτών καθεαυτών.

 

Το επίκεντρο αντίθετα είναι οι αναβαθμισμένες εκδόσεις των Patriot και ανάλογων σύγχρονων πυρομαχικών του (PAC-3/MSE), όπως επίσης και τα νέα συστήματα Stryker M-SHORAD για την αντιμετώπιση μη-επανδρωμένων αεροσκαφών. 

 

Το σύστημα Aegis από την άλλη αντιπροσωπεύει τις αντιαεροπορικές δυνατότητες του Ναυτικού των ΗΠΑ με μία έκδοση του, το Aegis Ashore, να τις μεταφέρει από τη θάλασσα στη στεριά. Τα συστήματα αυτά που αποτελούν κέντρο ενδιαφέροντος για την Ρουμανία και την Πολωνία μπορούν θεωρητικά να χρησιμοποιήσουν πυραύλους όπως ο SM-3 και ίσως ο SM-6.

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι όχι μόνο δεν χάνουν την αξία τους τα αντιαεροπορικά συστήματα, αλλά ότι γίνεται μία προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα καλύτερα από αυτά και να λειτουργούν συντονισμένα. Αυτή είναι η φύση και του προγράμματος IBCS του αμερικανικού στρατού, που επιδιώκει να δημιουργήσει μία πραγματικά πολυεπίπεδη αεράμυνα με στοιχεία όπως το M-SHORAD, η έκδοση του με κατευθυνόμενη ενέργεια σε ρόλο RAM (DE-MSHORAD) και ήδη υπάρχοντα μέσα όπως οι Patriot και THAAD. 

 



Πράγματι, αν εξαιρέσουμε τα όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας, καταλαβαίνουμε ότι το κύριο συστατικό στην δημιουργία ενός νέου τύπου αεράμυνας είναι στην ουσία τα μέσα, τα δίκτυα και οι δομές που επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των καλύτερων και την ταυτόχρονη ανάλυση του κινδύνου για την πιο αποτελεσματική και οικονομική λύση.

 Κλείνοντας πρέπει να σκεφτούμε ότι κατα μία έννοια τα θέματα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, μπορούν σε θεωρητικό επίπεδο να ισχύουν και για εμάς. Απειλή της ηπειρωτικής χώρας από βαλλιστικούς, απειλή νησιών και απομακρυσμένων βάσεων απο συνονθύλευμα κινδύνων (ΜΕΑ, αεροπορία, ναυτικό, πυροβολικό κτλ.) και πολύ πιθανή σύγκρουση μεταξύ σχηματισμών πεζικού. 


Comments